Ανάγκα και οινοποιοί πείθονται


anagkaoinopoioi

Βρε, πώς αλλάζουν οι καιροί! Τελικά, οι στίχοι του Γιάννη Λογοθέτη, στο τραγούδι του ’73, ταιριάζουν σε περισσότερες καταστάσεις από όσες ίσως φανταζόταν ο δημιουργός τους. Ας πούμε, για χρόνια, σε όποιον αμπελώνα και αν βρισκόμασταν ακούγαμε τον παραγωγό να μιλάει με πολλή περηφάνια για τη σημασία των χαμηλών στρεμματικών αποδόσεων και τις τεχνικές που μεταχειριζόταν για να τις πετύχει. Ή ακούγαμε τους οινοποιούς να εξηγούν πόσο ελαφρά πίεζαν τα λευκά σταφύλια για να πάρουν μόνο την πρώτη ποιότητα του μούστου. Και ακόμη τους ακούγαμε να αρνούνται να χρησιμοποιήσουν «πιέσεις» στα κόκκινα κρασιά τους, επιμένοντας πάντα πως το ζητούμενο είναι η ποιότητα και όχι η ποσότητα. 
Μετά ήρθε η κρίση, το στρίμωγμα, η επέλαση του «χύμα» και από πάνω, σαν το κερασάκι στην τούρτα, η κακή φετινή σοδειά. Έτσι, φαίνεται πως άλλαξαν οι προτεραιότητες και πλέον μπορώ να καταλάβω το δελτίο Τύπου που αναρτήθηκε στον ιστότοπο του Συνδέσμου Ελληνικού Οίνου, ο οποίος εκπροσωπεί το σύνολο σχεδόν των ιδιωτών-οινοπαραγωγών. Μας ενημερώνει, λοιπόν, πως με επιστολές και παρεμβάσεις του στους αρμόδιους φορείς ζητάει τροποποιήσεις του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου ώστε να γίνει πιο «ευέλικτο» σε θέματα στρεμματικών αποδόσεων, απόδοσης των σταφυλιών σε κρασί και άλλα παρόμοια. Επικαλείται δε «τις ανάγκες του κλάδου, τις ιδιαιτερότητες του ελληνικού αμπελώνα και τα σύγχρονα δεδομένα της οινολογίας», ενώ θεωρεί πως οι αλλαγές που ζητάει «είναι τεχνικώς αποδεκτές και οικονομικά απαραίτητες». Σοβαρά επιχειρήματα ομολογουμένως, ειδικά οι σημερινές ανάγκες του κλάδου και η οικονομική πίεση. Όμως πολύ φοβάμαι πως… ό,τι ξεχειλώσει δεν ξαναμαζεύεται.

Από τον Α. Ν. Ανδρουλιδάκη

Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 17 (Οκτώβριος 2014)